augustinus, dood, vriendschap, verdriet, belijdenis

Als je beste vriend sterft

Augustinus (354 – 430) verloor, toen hij ergens in de twintig was, zijn beste vriend aan de dood. In zijn Belijdenissen schrijft hij daar het volgende over:

“Ik was verbaasd dat de andere mensen bleven leven, want degene van wie ik gehouden had alsof hij niet kon sterven, was dood. En nog meer verbaasd was ik dat ik zelf, zijn tweede ik, na zijn dood bleef leven.
Iemand heeft ooit heel juist gezegd dat een vriend de helft van je ziel is. Ik had ook het gevoel dat zijn ziel en de mijne één ziel waren in twee lichamen, en daarom vond ik het leven zo verschrikkelijk, want ik wilde niet half leven. Maar daarom was ik misschien ook zo bang om te sterven, want degene van wie ik zoveel gehouden had, mocht niet helemaal sterven.”

Uit: Belijdenissen van Aurelius Augustinus

  Show some love

Geef een reactie

Door de site te te blijven gebruiken, gaat u akkoord met het gebruik van cookies. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk te maken. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of als u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten